Սահմանազատման, սահմանագծման հետ կապված՝ պարբերաբար առաջանում են խնդիրներ: Այս շփումները հնարավորություն տվեցին նաև հասկանալու, որ, այնուամենայնիվ, այն պայմանավորվածությունները, այն ընկալումները, որոնք ձևավորվել են 2024 թվականի օգոստոսի 31-ի կանոնակարգի շրջանակում, մնում են ակտուալ, և ենթադրում են, որ բոլոր հարցերը պետք է լուծվեն քայլ առ քայլ, և որ բարդ հարցերը պետք է լուծվեն վերջին փուլին: Այդ մասին Բաքվից վերադառնալուց հետո կազմակերպված ասուլիսի ժամանակ ասաց Հայաստանի ներկայացուցիչ Սամվել Մելիքսեթյանը:
Հարցին՝ որո՞նք են այդ բարդ հարցերը, Սամվել Մելիքսեթյանը պատասխանեց՝ առաջին հերթին անկլավների, եռանկյունիների և սահմանների հետ կապված նմանատիպ խնդիրները հարցերը, և սրանք լրիվ տեղավորվում են այն մոտեցումների և ձևակերպումների մեջ, որոնք կային 2024 թվականի կանոնակարգի և դրանից առաջ ընթացած 12,7 կմ հատվածի սահմանազատման արդյունքներում:
«Կարծում եմ՝ սա կարևոր է, որովհետև սա ենթադրում է և բխում է նաև հակառակ կողմի արձագանքից, որ եթե կան անկլավներ Հայաստանի տարածքում, կա Արծվաշենի խնդիր»,- ասաց նա՝ ևս մեկ անգամ նշելով, որ բարդ խնդիրները սահմանազատման գործընթացի վերջնական փուլին են վերաբերում:
Սամվել Մելիքսեթյանը միաժամանակ տեղեկացրեց, որ վերոնշյալ թեմայով կան տարբեր լուծումներ, բայց բոլոր լուծումները ենթադրում են ունիվերսալ հիմք:
Բաքու այցելած հայաստանյան պատվիրակության մեկ այլ անդամ՝ Բորիս Նավասարդյանը, իր հերթին թեմային առնչվող մի ճշգրտում արեց. «Երբ ասում ենք՝ դժվար հարցերը՝ վերջում, դա չի նշանակում, որ եթե այդ դժվար հարցերը հանկարծ հեշտ դառնան, դրանք չեն կարող առաջ ընկնել: Այսինքն՝ երբ գտնվելու է «մոդուս օպերանդի»՝ կապված անկլավների հետ, չի բացառվում, որ այդ հարցը առաջ գնա և ամենավերջին չթողնվի:
Այս պահին լուծումները դեռ չկան, քննարկվում են, այդ պատճառով, որպես դժվար հարց, չպիտի լինեն օրակարգում: Մենք նշել ենք, որ եթե բանակցային գործընթացի օրակարգում չեն, ավելի լավ է ընդհանրապես չհնչեցնել հանրային դաշտում, որովհետև դա կարող է բացասական մթնոլորտ ստեղծել ամբողջ սահմանազատման գործընթացի առումով, և խանգարել մյուս հարցերի լուծմանը»:
