ՀՀ վարչապետ Նիկոլ Փաշինյանն ԱԺ-ում ելույթի ժամանակ անդրադարձավ իշխանության հասցեին հնչող մի շարք քննադատությունների:
«Զենքերի մասին եք խոսում: Պարոն Օհանյան, կարծում եմ՝ այս բանավեճի պատասխանը տվել է ձեր պաշտոնավարման ընթացքում գերագույն գլխավոր հրամանատարը, ով 2016 թվականին ասել է, որ մեր բանակը կռվում է 80-ականների զենքերով: Ինչի՞ շուրջ է բանավեճը, բայց դուք եք ասել դա: Ձեր վարչապետն է այս ամբիոնից ասել՝ տանկի մեջ դիզվառելիք չկար: Ես չեմ ասել: Բայց դուք ձեր ելույթում շատ կարևոր բան եք ասում, շատ, ասում եք՝ անվտանգությունը բանակ է, աշխարհաքաղաքականություն է, և մեզ մեղադրում եք սխալ արտաքին քաղաքականություն տանելու մեջ: Բայց ձեզ հարց՝ իսկ ինչո՞ւ 2016 թվականին Հայաստանի բանակը կռվում էր 80-ականների զենքերով, իսկ Ադրբեջանի բանակը 4 մլրդ ապրանքային վարկ էր ստացել մեզ 80-ականների զենքեր մատակարարող մեր գործընկերներից և գնել նրանց ամենաժամանակակից տեխնիկաները: Իսկ չասե՞մ՝ ղուրբան ձեր արտաքին քաղաքականությանը, աշխարհաքաղաքական ընկալումներին, իսկ ինչի՞ էր այդպես, իսկ մի անգամ անդրադառնալու ե՞ք այդ հարցին, թե՞ չեք անդրադառնալու: Ես եմ անդրադառնում, որովհետև դուք չեք անդրադառնում, որովհետև ինչպես նշեց պարոն Խաչատրյանը՝ կարող է չեք արտահայտվում այն պատճառով, որովհետև ձեր գլուխը կոկորդիլոսի երախի մեջ է: Ես չգիտեմ, հնարավոր է:
Ի՞նչ ենք արել մենք բանակի համար: Մենք բանակի համար չենք խնայել ոչինչ: Ոչինչ: Եվ մինչև այս պահն էլ: Մենք վստահել ենք մեր բանակին, վստահել ենք: Ընդ որում, իմացել ենք քաղաքական կապվածություններ, չգիտեմ նույնիսկ ինչ-որ բաներ իմանալով, լսելով, աչք փակելով, վստահել ենք և չենք խնայել ոչինչ: Եվ էլի եմ ասում՝ 2018 թվականից մինչև այսօր չկա մի դեպք, որ Հայաստանի Հանրապետության բանակում որևէ բան տեղի ունեցած չլինի այն պատճառով, որ կառավարությունն ասի՝ փող չկա: Բացառված է, չի կարող այդպիսի բան լինել: Բայց գուցե այդ էլ ասեմ, գուցե դա է եղել մեր ամենամեծ սխալը, որ մենք վստահել ենք բանակին, որովհետև հիշում եք, պատմել եմ նաև դեպք, երբ նույնիսկ պատերազմի ժամանակ, նույնիսկ ինձ հարազատ մարդիկ եկել, փորձել են ասել, որ ինչ-որ մի բարձրաստիճան հրամանատար ինչ-որ մի բան չի անում, ես դուրս եմ արել այդ մարդուն, ասել եմ՝ թույլ չեմ տա, որ իմ երկրի բանակի սպայի մասին դու այդպիսի բան ասես: Այսօր այդ սպան որպես մեղադրյալ անցնում է քրեական գործով, ցավոք սրտի:
Հանքահումքային, բանանային պետության մասին եք խոսում: Կներեք, այս պետությունը 5 տարվա կյանք ունի՞, իսկ 2018 թվականի ապրիլի դրությամբ հանքահումքային, բանանայի՞ն էր, թե բարձր տեխնոլոգիական: Շնորհակալ եմ պարոն Արշակյանին: Եկանք մենք փաստորեն բարձր տեխնոլոգիական ոլորտները լրիվ ջախջախեցինք, հա՞, իսկ ինչի՞ չեք ասում՝ 2018 թվականին ինչ էր այդ նույն գործով: Հիմա կասեմ:
Պարոն Նազարյանն ասում է՝ 2001-2003 թվականներին, ըստ էության, աշխատող ձեռնարկություն չի եղել: Համարյա ճիշտ եք ասում: Եղել է աշխատող ձեռնարկություն: Օրինակ, Զանգեզուրի պղնձամոլիբդենային կոմբինատը, որը շատ արագ հենց ձեր նույն ասած ժամանակաշրջանում պետական սեփականությունից դարձել է ձեզ հայտնի մարդկանց ընտանիքների անդամների սեփականությունը: Գիտեք չէ՞, որ այդպես է եղել: Առնվազն այն թերթում, որ իրար հետ աշխատել ենք՝ բազմիցս դրան անդրադարձ է եղել, ոնց էլ լինի կարդացած կլինեք, եթե գրելուն որևէ ձևով մասնակցած չլինեք: Իսկ ի՞նչ է տեղի ունենում, իսկ ինչի՞ չեք ասում՝ այդ ո՞նց է լինում, որ 2022 թվականին Զանգեզուրի պղնձամոլիբդենային կոմբինատը վճարում է ավելի շատ հարկ, ինչքան 2012, 2013, 2014, 2015, 2016, 2017 թվականներին միասին վերցրած: Իսկ այս հարցին ո՞վ է անդրադառնալու: Ասում եք՝ ի՞նչ եք անում զարգացնելու համար: Քերոբյանը նշեց, ասաց՝ այսօր տաղանդավոր մարդկանց հետևից որս է գնում: Ես ձեզ մի ծրագրի մասին ասեմ, գործում է այդ ծրագիրը: Եթե աշխարհի 400 լավագույն համալսարանների շրջանավարտին Հայաստանի որևէ ընկերություն ընդունում է աշխատանքի՝ աշխատավարձի 20 տոկոսը կառավարությունը տալիս է, եթե այդ աշխատողը PHD ունի՝ աշխատավարձի 50 տոկոսն է կառավարությունը տալիս: Ընդ որում, կարող է այդ աշխատավարձը 10 հազար դոլար լինել, 50 հազար դոլար լինի: Եթե այդ PHD ունեցող մասնագետը դասավանդում է նաև որևէ հայկական բուհում՝ Կառավարությունը նրա աշխատավարձի 70 տոկոսն է փոխհատուցում: Իսկ սա ինչի՞ համար ենք անում: Արշակյանն ասաց՝ գիտահետազոտական ինստիտուտների հետ ինչ էր կատարվում, իսկ ինչի՞ աշխատավարձերը չէիք բարձրացնում: 300 տոկոսով գիտնականների աշխատավարձերն ինչի՞ համար ենք բարձրացնում, որ բանան աճեցնե՞ն:
Իշխանության մնալու մոլուցքի վերաբերյալ. մեր գործընկերներն անդրադարձան, բայց ես էլ եմ ուզում ասել՝ եթե մենք իշխանություն պահելու մոլուցք ունենայինք, կներեք՝ դուք այս դահլիճում նստած չէիք լինի: 2021 թվականին մեզ ասում էին՝ հրաժարական տվեք: Տվել ենք, հրաժարական էլ ենք տվել և գնացել ենք ընտրությունների: Մենք այդպես վարվել ենք մի պատճառով, որովհետև դուք ասում էիք՝ չէ, դուք պետք է իշխանությունը տաք մեզ:
Մենք ասում էինք՝ մենք իշխանության սեփականատերը չենք, որ ձեզ տանք, այս երկրում իշխանությունն ունի սեփականատեր, դա ժողովուրդն է: Մենք կտանք իրեն, ինքը թող որոշի՝ ում է տալիս, և ինքը որոշեց: Եվ էլի հաշվի առնելով, որ պետական խորհրդանիշների օրն է՝ ուզում եմ նաև օրհներգին անդրադառնալ, մեր հիմնին:
Անընդհատ տարբեր մարդիկ են ինձ դիմում և ասում, ես էլ եմ այդ բանը զգում ու իմ մեջ վերջնական եզրակացություն չկա: Էլի բարձրաձայն մտածելու ժանրում եմ այս ամեն ինչն ասում: Այսօր մեր հիմնի պաշտոնական բառերն ավարտվում են հետևյալ կերպ՝ զոհվելով են ավարտվում: Ինքը՝ գաղափարախոսությունը ճիշտ է, այսինքն՝ տեքստի հետ ես որևէ խնդիր չունեմ, բայց ավարտվում է զոհվելու տողով և զոհվելու տեսարանով: Ես վերջերս շատ եմ մտածում, իհարկե զուտ էսթետիկական, բանաստեղծական առումով ինքը հեշտ չէ գուցե իրականացնել, բայց կարծում եմ՝ քաղաքական առումով շատ ճիշտ կլինի, որ Հայաստանի Հանրապետության հիմնն ավարտվի հետևյալ տողերով.
Նայիր նրան՝ երեք գույնով
Նվիրական մեկ նշան,
Թող փողփողի թշնամու դեմ,
Թող միշտ պանծա Հայաստան»։
