Ես ինձ հետ ԵԽԽՎ եմ բերել թե՛ հաջողությունների, թե՛ անհաջողությունների պատմություններ: Չնայած երբեմն այդ պատմությունները սերտորեն կապված են իրար հետ, և հաճախ դժվար է գտնել այն կետը, որտեղ հաջողությունն ավարտվում է, անհաջողությունը՝ սկսվում: Այդ մասին ԵԽԽՎ-ում իր ելույթի ժամանակ ասաց ՀՀ վարչապետ Նիկոլ Փաշինյանը:
«Ուրախ և հպարտ եմ ԵԽԽՎ-ին զեկուցել, որ 2018-ի ժողովրդական, ոչ բռնի, թավշյա հեղափոխությունից ի վեր իշխանությունը Հայաստանում որևէ ընտրություն կեղծելու փորձ անգամ չի արել»,- ասաց նա՝ հիշեցնելով, որ այս ընթացքում երկրում տեղի են ունեցել խորհրդարանական ու ՏԻՄ ընտրություններ, և որ 2018 և 2021 թվականների խորհրդարանական ընտրությունները միջազգային հանրության կողմից գնահատվել են որպես ազատ, մրցակցային, ժողովրդավարական չափանիշներին համապատասխանող, ինչը, ըստ Փաշինյանի, հայկական պատմության մեջ աննախադեպ է:
Վարչապետն ընդգծեց, որ Հայաստանի քաղաքական կյանքից վերացել է նաև «հետընտրական պրոցես» հասկացությունը, մինչդեռ 2018-ի հեղափոխությունից առաջ դա Հայաստանի քաղաքական կյանքում ամենահաճախ օգտագործվող տերմինն էր, մարդիկ գիտեին, որ ընտրություններից հետո հետընտրական պրոցես է լինելու:
«Բայց սա չի նշանակում, որ մեր երկրում ընտրական ժողովրդավարությունը խնդիրներ չունի: Հայաստանում որոշ ուժերի կողմից ընտրակաշառքի պրակտիկան շարունակում է կիրառվել: Խնդիրն այստեղ ոչ միայն այն է, որ իրավապահներից մեծ ջանք է պահանջվում նման դեպքերը բացահայտելու համար, այլև չկան գործնական մեխանիզմներ՝ ընտրությունների արդյունքների վրա ընտրակաշառքի ազդեցության չափը պարզելու համար: Որպես հետևանք՝ ընտրակաշառք բաժանած ուժերին քաղաքական և ընտրական պրոցեսից դուրս թողնելու գործնական մեխանիզմները կա՛մ բացակայում են, կա՛մ անորոշ են, մյուս կողմից էլ՝ նման մեխանիզմների գործարկումը կարող է մեկնաբանվել որպես ընտրությունները վերահսկելի դարձնելու փորձ, չնայած ընտրակաշառքով մանդատ ստացածների ներկայությունը խորհրդարանում կամ ՏԻՄ-երում ընկալվում է որպես ժողովրդավարության անպաշտպանություն, երբ ժողովրդավարության գործիք ընտրությունները փողի գործադրմամբ օգտագործվում են ընդդեմ ժողովրդավարության:
Սրան գումարվում է ապատեղեկատվությունը, իսկ Հայաստանի դեպքում դա առավել խնդրահարույց է, որովհետև լրատվական ռեսուրսների մեծ մասը 2018 թվականի հեղափոխության, իշխանությունից հեռացված, իսկ ներկայումս որպես ընդդիմություն ներկայացող ուժերի տնօրինման ներքո է, որոնք իրենց ապօրինի կուտակած հարստությունն ապօրինի գույքի բռնագանձման գործընթացից փրկելու համար դրա մի մասը ծախսում են ապատեղեկատվության տարածման վրա: Շատ դեպքերում նրանք աջակցություն են ստանում իրենց համախոհ արտերկրյա ուժերից:
Ապատեղեկատվության այս արշավի դեմ գործնական միջոցների ձեռնարկումը կարող է մեկնաբանվել որպես խոսքի ազատության սահմանափակման փորձ, իսկ գործողությունների բացակայությունը դիտարկվում է որպես ժողովրդավարության խեղճություն, անպաշտպանություն, երբ ժողովրդավարության գործիք խոսքի, համացանցի ազատությունը փողի գործադրմամբ օգտագործվում է ընդդեմ ժողովրդավարության:
Նման իրավիճակների թվարկումը դեռ կարող եմ շարունակել, և սրանք խնդիրներ են, որոնց մի մասը գոյություն ունի ոչ միայն Հայաստանում»,- ասաց նա:
Ըստ Փաշինյանի՝ ժողովրդավարության դեմ հիբրիդային հարձակումները ժողովրդավարական երկրների առանցքային մարտահրավերն են: «Մենք Հայաստանում նման իրավիճակների նկատմամբ դիրքավորվում ենք նախ ժողովրդավարությանը չվնասելու սկզբունքով՝ հասկանալով հանդերձ, որ մեր շատ հայրենակիցներ սա որակում են որպես թուլություն կամ անգործություն: Հիբրիդային հարձակումները և դրանց նկատմամբ գործուն միջոցների բացակայությունը հեղինակազրկում են ժողովրդավարությունը:
Բայց միևնույն է՝ այստեղ առանձին վերցրած երկրի լուծումներ չկան, և ԵԽ-ն, ԵԽԽՎ-ն են այն ինստիտուտները, որտեղ մենք պետք է քննարկենք այս հարցը, ի մի բերենք մեր անելիքները և հասկանանք, թե ինչպես պետք է ավելի ամրացնենք ժողովրդավարությունը: Համենայն դեպս, մեր ընկալումն այն է, որ ՀՀ-ն այս հարցում պետք է գործի գլոբալ ժողովրդավարական հանրության հետ, նրան համընթաց, և այսպես էլ կվարվենք»:
